Pakikialam.

Di ko maintindihan ang sarili ko kung bakit lagi ako nakikialam sa problema ng may problema. Madalas pa nito, 'yung mga taong 'yun ay hindi ko pa gaano kakilala. Sabi ko nga du'n sa isang pinakikialaman ko ang problema kagabi, "I get attached easily." Masyado akong feeling close, in other words.



Kagabi, pakiramdam ko, I failed my duty bilang "Kaibigan ng Bayan" nu'ng di ko matulungan 'yung ka-chat ko sa kanyang problema. Ngayong umaga lang may isang problema na naman akong nalaman. Wala pa rinakong magawa para tulungan ang Pinuno upang masolusyunan ito.


Ewan ko ba, I just feel that it is my duty to make everyone happy. Alam ko naman na "we are not in nirvana" and I can't please everybody." Pero wala namang masamang subukan di ba? Naalala ko tuloy 'yung pelikulang "Amelie". She did everything she can and, in the end, she improved the lives of the people around her.

Siguro nga pinapalaki ko lang ang mga bagay-bagay. Baka naman sadyang ganoon talaga ang buhay, hindi mo pwedeng tulungan ang lahat. Nakakalungkot lang isipin na wala akoong magagawa para maging masaya ang buhay ng ilan sa mga taong tinuturing ko nang kabarkada at kapamilya.

Ikaw naman kasi, DN. Masyado kang pakialamero.

T_T