I've changed a lot since the break-up. I don't even know myself anymore. Di na 'ko maka-"Smile smile!" I unknowingly started an unstoppable self-destruct sequence.
-------------------------------
Weeks ago, I had a simple experiment: "Erasing" my whole existence in this world (Friendster, This Blog, My Contact Number, etc.) and finding out if somebody will notice. Alas! No one did.
So now, I secluded myself, thinking that I am not needed anywhere.I pushed everyone away. Wheteher they may be new acquaintances or old "friends". I feel so unwanted. Isang latak sa mundong 'to. Di naman nila ako kelangan sa buhay nila. Ni wala ngang nakapansin na nawala ako.
I am at at the lowest of my life and I've got no one to share all my feelings and emotions.
Galit ako sa mundo. Galit ako sa lahat. Galit na galit ako sa sarili ko for being who I am.
Bakit ba ako nagkakaganito? Masyado kasi akong umasa sa 'yo. Sa kanya umikot ang mundo ko ng halos walong buwan. Iniwanan ko lahat ng ibang tao para ibuhos lahat ng atensyon ko sa kanya.
Isang malaking pagkakamali, na ngayon ay pinagbabayaran ko na. Iniwanan ko sila, kaya ngayon wala na kong babalikan; may kaniya kaniya na silang mundo. Isang mundo na kung saan wala na akong maaring maging bahagi pa.
Even more unfortunate is the fact that I can't seem to trust people anymore. I've already given up in putting my faith in the kindness of people's hearts. Di ko mapigilan ang sarili ko na isipin kung anong masamang balak ng mga taong nakapaligid sa akin and be outrageously hostile, even to those I barely know.
Equally haunting is that I've already forgotten how it is to make friends. Ni hindi ko na alam kung paano makipag-kaibigan sa chat na nakasanayan ko na dati. (I easily get irritated by questions like "may cam ka?" or "pics?") Naging sobrang suplado na rin ako sa text, samantalang dati, sa personal lang ako suplado, Lol...
Sa totoo lang, I miss the company of people. People who seem to care about my well-being. Pero naglaho na silang lahat. Ngayon ko lang na-realize na ang isang loner kapag nakatikim ng pagkakaroon ng kasama sa buhay ay mahihirapan nang maging masaya sa pagiging loner ulit.
---------------------------------
Self-destruct Sequence Status: STILL ON. :(
Hello, LJ Friends!
1 year ago




6 comments:
Teka, ano ba dapat ang sasabihin ko sayo?
@levantine
hahaha..palakasin mo loob ko, ganun. lol
Don't take everything seriously, Pamangkin, batang bata kapa.
@tito
hehehe... wala lang. ewan ko ba. napakaseryoso kong tao. hahaha...
Anak,
I sometimes feel the same way, but always remember There's pleanty of fish in the water. Sayang ang life you should learn to explore lol!- bad influence ata ako haha!
@tito
hahaha. di talaga kasi ako mahilig sa exploration. hahah.
di pa naman B.I., tito. :P
Post a Comment